که آلوده بینم همی زو سخن

چنان دوده را روز برگشته شد

مگر کردگار آشکارا کند

دل و مغز ما را مدارا کند

پر از دردم از روزگار کهن

همی رفت با دل پر از درد وغم

پرآژنگ رخ دیدگان پر ز نم