قضای رفته را تسلیم گشتیم

در آخر تا بدانی زانکه ترکست

قضای رفته را گردن نهادیم

ز سر از عشق ما و من نهادیم

از آن بی ترسو خوف و بیم گشتیم

قضای رفته را تدبیر اینست

که عطار از حقیقت پیش بینست