قضای رفته را تدبیر اینست

ز سر از عشق ما و من نهادیم

قضای رفته را تسلیم گشتیم

از آن بی ترسو خوف و بیم گشتیم

که عطار از حقیقت پیش بینست

قضای رفتست و اکنون چاره آنست

که تسلیمیم و جان اندر عیانست