تو بر امید فردائی زهی ریش

یقین مر سالکان را روشنائیست

حقیقت اندر اینجا دید دیدست

عیان چون یار در گفت و شنیدست

که اندر خود فکندستی تو تشویش

تو بر امید فردائی که بینی

همی ترسم که مر چیزی نبینی