که اندر خود فکندستی تو تشویش

حقیقت اندر اینجا دید دیدست

عیان چون یار در گفت و شنیدست

تو بر امید فردائی زهی ریش

تو بر امید فردائی که بینی

همی ترسم که مر چیزی نبینی

ترا امروز باید وصل دیدن