که تو از هر دو عالم مر فزونی

نه اندیشد که رحمت کن نه لعنت

حقیقت باش اندر عین قربت

تو اندیشه ز خود کن تا که چونی

ببین آنکس که اینجا سجده دوست

نکردست این در اینجا لعنت دوست

ترا سجده نکرد ابلیس نادان