تو ای عطار آخر از چه رازی

از آن گشتند محو عین ذرات

بقا آمد فنا در آخر ای دوست

بقا دان مغز و آنگاهی فنا پوست

که در سر بقایت عشقبازی

ترا این عشقبازی از کجایست

که معنیت چنین بی منتهایست