پیشت آید صادقی دل زنده ای

کوجمال خویش را خواهد نمود

مست گشته همچو بلبل دم زده

عالم جان را چو نی بر هم زده

همچو نور آسمان رخشنده ای

جام اسرارش بده تادرکشد

زو همه درهای معنی برکشد