چون بدیدم مظهر ذات الاه

عشق با هستی من شد رهنمون

جهد کن از هستی خود رو برون

من بکلی خویش را کردم تباه

یک چله در پیش آن سلطان بدم

در کمال سر او حیران شدم

آنچه گفت او گوش کردم من تمام