از جهان گوی معانی را ربود

عشق سرگردان او در کل حال

حال او معشوق داند چون زلال

هر که او همرنگ یار خویش بود

ای تو در راه خدا یکرنگ نه

وز درون و وز برون جز رنگ نه

زنگ دل را برتراش و پاک شو