خویش تو پیراست باراه آردت

چند برخود میزنی تو نیش را

خویش را و نیش را بشناس تو

تا شود کارت چو حال من نکو

نیش تو کفر است گمراه آردت

گر نیابی پیر جوهر پیش آر

وانگهی مظهر چو جان خویش دار