بدو گفت چون سرفرازی بود

همه آرزو تندرستی بود

بپرسید و گفتش که از آرزوی

چه بیشست پیداکن ای نیک خوی

همه آرزو بی نیازی بود

چو ازبی نیازی بود تندرست

نباید جز از کام دل چیز جست