تا چو حیوان می نباشی در قطار

هر که دارد عقل راه شه رود

نی چو بی عقلان درون چه رود

رو تو از بی عقل و نادان کن کنار

خود حیا اهل معانی را بود

علم و عقلت از حیا ظاهر شود

جان من دان پرتو انوار اوست