دیدن او خلق را می شد هوس

چون بحد چارده اندر رسید

خود پدر او را بجان می پرورید

یوسف اندر حسن وداود از نفس

صدهزاران دل اسیر غمزه اش

بود سلطان جهان خود بنده اش

دانه خالش هزاران دام داشت