دانه خالش هزاران دام داشت

دیدن او خلق را می شد هوس

صدهزاران دل اسیر غمزه اش

بود سلطان جهان خود بنده اش

جان آدم را درو آرام داشت

مردم چشمش دل عشاق برد

طاق ابرویش ز عالم طاق برد