مردم چشمش دل عشاق برد

بود سلطان جهان خود بنده اش

دانه خالش هزاران دام داشت

جان آدم را درو آرام داشت

طاق ابرویش ز عالم طاق برد

صدهزاران دل ازو بد بیقرار

عشق او می کرد جانها را شکار