مرد حق آنست کو با درد زاد

چند گویم من بتو ای بی زبان

تو چه دانی حال اهل درد را

زانکه بی دردی ندیدی مرد را

سوزش اسرار او درمی فتاد

بعد از آن عارف چو آن می نوش کرد

همچو نی او عالمی پرجوش کرد