مور تشنه لنگ و لوک و رانده ای

تو نداری قطره ای در بحر تن

چونکه ازدریا تو دوری کرده ای

خویش را در دین چو موری کرده ای

از لب دریای وحدت مانده ای

خشک گردد خود ز بی آبی درخت

رو وجودت سبز گردان همچو بخت