شرم دارم پیش تو گفتن سخن

چون شنید از صادق این زد جامه چاک

اوفتاد از گریه و زاری بخاک

گفت یارب تو همی دانی که من

آنکه مقصود زمین و آسمان

اصل و فضل او به پیش من عیان

او همی گوید به پیشم عجز خویش