زآن سخنها را یکی تو پیش آر

هستیم گاهی که از خود میربود

می نوشتم هرچه معنی می نمود

من سخن گفتم فزون از صد هزار

گر یکی افتد قبولت از هزار

یادگیر آن را و از من در گذار

گفت نا اهلم ببخشد رنجشی