گر یکی افتد قبولت از هزار

می نوشتم هرچه معنی می نمود

من سخن گفتم فزون از صد هزار

زآن سخنها را یکی تو پیش آر

یادگیر آن را و از من در گذار

گفت نا اهلم ببخشد رنجشی

از دعا یابم ولی آسایشی