مهر از بهر سگ کویت ز شرم

مینگنجد در همه روی زمین

از پی گردت زمین را هر زمان

دست ماندست از دعا بر آسمان

شد ز رنگ و گرده آورد گرم

مه که در اول چونعلی زاتش است

چون زتست آن نعل در آتش خوش است