مصرع نخست · شماره 127ذل چیست از نفس پاک افتادنستشاعرعطاراثرفی الصفاتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.124وانگه آن حلوا ز سودا خوردنست#125امن چیست از جان طمع ببریدنست#126خویش را چون سایه بیجان دیدنست#127ذل چیست از نفس پاک افتادنستانتخابشده128زیر پای سگ چو خاک افتادنست#129عز چیست از نیک خود گردیدنست#130در معز خویش خود را دیدنست#دربارهٔ این سطرسطر شماره 127 از «فی الصفات» است.سطر پیشینخویش را چون سایه بیجان دیدنست→سطر بعدیزیر پای سگ چو خاک افتادنست←