کافتابش در تنورستان فتاد

جانش از شادی او آمد بجوش

از میان جانش شد حلقه بگوش

سایه پیرش چنان بر جان فتاد

نور ظاهر گشت و ظلمت میگریخت

عشق آمد عقل و حشمت میگریخت

صد هزاران گل که در ناید بگفت