نور ظاهر گشت و ظلمت میگریخت

از میان جانش شد حلقه بگوش

سایه پیرش چنان بر جان فتاد

کافتابش در تنورستان فتاد

عشق آمد عقل و حشمت میگریخت

صد هزاران گل که در ناید بگفت

در گلستان دل سالک شکفت