خاک میریزم بسر از هر دو دست

آن یکی دیوانه میگفت زار

کز همه عالم مرا اینست کار

تا کنم بر روی خاکستر نشست

هم پلاسی را بگردن افکنم

هم کنب را بر میان محکم کنم

اشک میبارم بزاری بردوام