سایلی گفتش که ای مجنون راه

شهر را میکرد هر سوئی نگاه

نیمروز آنجایگه منزل گرفت

گوئی آنجا پای او در گل گرفت

از چه حیران مانده این جایگاه

سخت سرگردان و غمگین مانده

می چه اندیشی که چنین مانده