ازان پس بیاراست فرزانه پند

خروش سواران بران پهن دشت

خروشان بغلتید در پیش گو

همی گفت زار ای جهان دار نو

بگو گفت کای شهریار بلند

ازین زاری و سوگواری چه سود

چنین رفت و این بودنی کار بود