ازین زاری و سوگواری چه سود

همی گفت زار ای جهان دار نو

ازان پس بیاراست فرزانه پند

بگو گفت کای شهریار بلند

چنین رفت و این بودنی کار بود

سپاس از جهان آفرینت یکیست

که طلخند بر دست تو کشته نیست