درد را مرهم کجا خواهیم کرد

وانک آب از چشمه حیوان همه

هم زمان عیش را سوری نماند

هم چراغ عمر را نوری نماند

عمر شد ماتم کجاخواهیم کرد

خون شد آهن زانکه این دردش بخاست

دل که از خونست چون آهن چراست