جوش میزن چون بجوشی خوش دری

گر نبودی شور در تو ای دریغ

در کبودی گوهری بودی چو تیغ

صوفی پیروزه پوش گوهری

خویش را در شور مست آورده

وانچه میجوئی بدست آورده

چشم من بنگر چو ابر خون فشان