خویش را در شور مست آورده

در کبودی گوهری بودی چو تیغ

صوفی پیروزه پوش گوهری

جوش میزن چون بجوشی خوش دری

وانچه میجوئی بدست آورده

چشم من بنگر چو ابر خون فشان

ذره از بی نشانم ده نشان