اشک میبارید و میشد بیقرار

جوز بشکست و تهی آمد میانش

برگسست آنجایگه آهی ز جانش

گشت بیمغزی خویشش آشکار

هاتفی گفتش که ای شوریده جان

گر تو قسامی هلا قسمت کن آن

چو نه صاحب نظر خامی مکن