میگریست از غم که یک نانش نبود

بود آن دیوانه دل برخاسته

وز غم بی نانیش جان کاسته

چون نبودش نان غم جانش نبود

آن یکی گفتش که مگری ای نژند

کان خداوندی که این سقف بلند