از رهت گردی بجان من رسان

چون خلیل مطلقی در راه تو

هم ز جانی هم ز تن آگاه تو

چون ندارم من زجان و تن نشان

آمدم مهمانت با کرباس و تیغ

تو نداری هیچ از مهمان دریغ

خواجه خلت بدو گفت ای پسر