آمدم مهمانت با کرباس و تیغ

هم ز جانی هم ز تن آگاه تو

چون ندارم من زجان و تن نشان

از رهت گردی بجان من رسان

تو نداری هیچ از مهمان دریغ

خواجه خلت بدو گفت ای پسر

تا ننالی مدتی زیر و زبر