عقل را در زهد خشک انداختی

آب کوثر بی لب او تشنه

تیغ حیدر نرگسش را دشنه

عشق گرم او که جان را ساختی

پادشاه از عشق اودلداده بود

کارش افتاده ز کار افتاده بود

شب چو جامه برکشیدی پادشاه