تیغ حیدر نرگسش را دشنه

چون دهانش نقطه موهوم بود

عقل اگر زو گفت نامعلوم بود

آب کوثر بی لب او تشنه

عشق گرم او که جان را ساختی

عقل را در زهد خشک انداختی

پادشاه از عشق اودلداده بود