چون دهانش نقطه موهوم بود

چرب و خشک از مشک و از بادام بود

از دهان او سخن در پیچ پیچ

چون رسیدی با میانش هیچ هیچ

عقل اگر زو گفت نامعلوم بود

آب کوثر بی لب او تشنه

تیغ حیدر نرگسش را دشنه