دی که روز عرض ذریات بود

از ودودت ود میبینم صفت

جمع شد سر محبت صد جهان

نام آن داود آمد در زفان

ذره تو انور الذرات بود

نور عشقت از جهان قدس و راز

بود همره جانت را زان وقت باز