تو مگر شکاک راه افتاده

شکر گوید ز اعتقاد پاک تو

از پی فردای خود تا زادهام

استخوانی خویش را ننهادهام

لاجرم گندم دو خم بنهاده

تا بود گندم مگر فردات را

سر نمیگردد چنین سودات را