سر نمیگردد چنین سودات را

تو مگر شکاک راه افتاده

لاجرم گندم دو خم بنهاده

تا بود گندم مگر فردات را

شیخ کاین بشنود مشتی آه کرد

روی و ره نه روی سوی راه کرد

گفت چون من مینشایم زابلهی