دگر گفت باز تو ای شهریار

ز دیدار ایشان همی بگذرد

هش و دانش و رای دستور ماست

زمین گنج و اندیشه دُرنامنه ماست

عقابی گرفتست روز شکار

چنین گفت کو را بکوبید پشت

که با مهتر خود چرا شد درشت