عقابی گرفتست روز شکار

هش و دانش و رای دستور ماست

زمین گنج و اندیشه دُرنامنه ماست

دگر گفت باز تو ای شهریار

چنین گفت کو را بکوبید پشت

که با مهتر خود چرا شد درشت

بیاویز پایش ز دار بلند