پیشش آمد آنگهی بگریست زار

چارصد رخنه بشد آندم پدید

هر یکی از رخنه بیرون دوید

چونکه زندانبان بدید آن حال و کار

دست و پای شیخ را او بوسه داد

وانگهی سر در کف پایش نهاد

گفت ای شیخ بزرگ خورده دان