تو به بند صورتی درمانده

درگذر از کفر رستی از سعیر

بعد از آن منصور گفتش ای پدر

از رموز سر مخفی بی خبر

کی چنین تو حرف احمد خوانده

من رآنی گفت احمد در بیان

تو کجا دانی که هستی بی نشان