در دلش افتاد زو صد گونه قید

رو که راه بی نشان راه تو نیست

عقل تو از راه معنی در شکیست

چونکه بشنید این سخن از وی جنید

پس برون آمد از آنجا همچو باد

رفت اندر خلوت خود سر نهاد

خواجمان آن دم فغان برداشتند