کی خبر یابد ز درد و از فراق

با سر او باغ و بستان و غلام

کی رسد در راه این مردان تمام

با بزرگی جهان و طمطراق

در هوای طبع خود وامانده است

لاجرم از راه معنی مانده است

آنکه او را باشدش صد رنگ و بو