آنکه او را باشدش صد رنگ و بو

کی خبر یابد ز درد و از فراق

در هوای طبع خود وامانده است

لاجرم از راه معنی مانده است

اندرین ره کی بود جویان او

چون بگفت این نکته ها شه شد خموش

خود ز هیبت رفت او آنجا ز هوش