چون بگفت این نکته ها شه شد خموش

لاجرم از راه معنی مانده است

آنکه او را باشدش صد رنگ و بو

اندرین ره کی بود جویان او

خود ز هیبت رفت او آنجا ز هوش

شیخ چون دیدش که بی طاقت شده

بس ضعیف افتاده و بی خود شده